FRICTION — Where reality begins to shift
Velvet Room / Gallery Ligne Claire Art
Alpacastraat 29, Gent
Maandag 28/9 - Zondag 4/10 (14.00 - 19.00)
FRICTION — Where reality begins to shift
Wat gebeurt er wanneer het vertrouwde begint te verschuiven?
Wanneer een stad geen stad meer is, een landschap zich ontpopt tot een maquette, of een eenvoudige boom verandert in een herinnering? FRICTION brengt drie kunstenaars samen die elk op hun eigen manier werken in dat spanningsveld: de ruimte tussen wat we denken te zien en wat er werkelijk is.
Pieter Walcarius, Maarten Caesens en Kathleen Ramboer vertrekken vanuit herkenbare elementen, architectuur, landschap, licht, ruimte, natuur, maar weigeren ze als vaststaande werkelijkheden te behandelen. Hun werk ontstaat precies daar waar de zekerheid begint te wankelen. In die frictie ontstaat ruimte voor verbeelding.
Bij Pieter Walcarius krijgt die frictie letterlijk vorm in papier. Met scalpel, lijm en fragmenten uit oude boeken en tijdschriften bouwt hij denkbeeldige steden waarin architectuur haar oorspronkelijke functie verliest. Gebouwen worden vormen, straten worden lijnen, natuur en geometrie raken met elkaar verweven. Zijn collages lijken op het eerste gezicht zorgvuldig geordend, maar bij nader kijken ontstaat een wereld die niet langer aan de logica van de werkelijkheid gehoorzaamt. Walcarius beweegt tussen structuur en intuïtie, tussen het herkenbare en het vreemde. Zijn langzaam opgebouwde papieren universums nodigen uit tot dwalen: niet om een plek te vinden, maar om jezelf te verliezen in een nieuwe.
Ook Maarten Caesens maakt van kijken een onstabiele ervaring. Wat zich aanvankelijk als een landschap aandient, kan bij een tweede blik een maquette, een fragment of een constructie worden. In zijn werk lopen schilderkunst, fotografie en ruimtelijke ingrepen in elkaar over. Vlak wordt ruimte, beeld wordt object, werkelijkheid wordt interpretatie. Caesens laat zien dat perceptie nooit neutraal is: wat we zien wordt voortdurend beïnvloed door licht, kleur, context en verwachting. Zijn beelden geven geen definitief antwoord, maar houden de betekenis bewust in beweging. De kijker wordt geen toeschouwer, maar medemaker, iemand die telkens opnieuw moet kijken, twijfelen en herinterpreteren.
Bij Kathleen Ramboer ligt de frictie nog subtieler, in de overgang tussen fotografie en herinnering. Haar landschappen zijn geen registraties van plaatsen, maar mentale landschappen: filmisch, verstild en soms bijna mystiek. Door haar experimentele fotografische werkwijze en digitale bewerking transformeert ze het alledaagse tot iets dat vertrouwd én ongrijpbaar aanvoelt. Een boom, een pad of een open ruimte wordt een drager van stilte, nostalgie en verwachting. Haar beelden lijken soms uit een verdwenen film te komen, of uit een herinnering waarvan de details langzaam vervagen. Wat zichtbaar is, wordt slechts een ingang naar wat niet zichtbaar blijft.
Daarin ontmoeten deze drie kunstenaars elkaar.
Walcarius construeert een werkelijkheid die niet bestaat. Caesens ondergraaft de werkelijkheid die we denken te kennen. Ramboer herinnert ons aan een werkelijkheid die misschien nooit helemaal heeft bestaan.
Hun media verschillen, hun beeldtaal verschilt, hun generaties verschillen, en juist daardoor ontstaat de kracht van deze combinatie. De frictie zit niet alleen ín hun afzonderlijke werken, maar ook tussen de werken onderling. Papier tegenover fotografie. Constructie tegenover herinnering. Geometrie tegenover atmosfeer. Het tastbare tegenover het mentale.
Toch delen ze een fundamentele houding: geen van deze kunstenaars neemt het beeld voor waar aan. Ze gebruiken het beeld als een plek van onderzoek. Een plek waar werkelijkheid en verbeelding elkaar raken, botsen en opnieuw vormen.
FRICTION gaat daarom niet over conflict, maar over de creatieve spanning die ontstaat wanneer twee werkelijkheden elkaar ontmoeten. Het is precies in die wrijving dat iets nieuws zichtbaar wordt.
De drie kunstenaars vragen ons niet om sneller te kijken, maar om langer te blijven. Om onze eerste indruk los te laten en ruimte te maken voor twijfel, associatie en verbeelding.
Want misschien is kunst niet het antwoord op wat we zien.
Misschien begint kunst precies op het moment waarop we niet meer zeker weten wat we zien.
Comments